برای وقتهایی که زندگی سخت میشه

گلبهارم ! تو دیگه چرا ؟!..برای تو که لازم نیست یه ماه از راه برسه و ماه عسل رو ببینی تا بفممی میشه جور دیگه ای زندگی کرد .تا تلنگر بخوری که میشه با همه نداشتن ها -نداشتن پدر و مادر ، نداشتن پول ،نداشتن یار و همسر ،نداشتن سلامتی و...- خوب زندگی کرد.میشه جوری زندگی کرد که دلت می خواد نه جوری که شرایط بهت تحمیل می کنه .تو که توی همین دور و برت یکی از همون آدمهای ماه عسلی رو داری.بچه ای که توی سه سالگیش به خاطر یه اتفاق هر دو پاش رو از دست داد .وقتی بچه های دیگه توپ بازی یاد میگرفتن اون یاد می گرفت چطور از پاهای مصنوعیش استفاده کنه  .وقتی بچه های دیگه می دویدند ،قایم باشک بازی می کردن ، اون داشت یاد می گرفت با پاهای مصنوعیش راه بره جوری که زمین نخوره .مدرسه رفتن برای خیلی از بچه ها یعنی غصه دوری از خونه و مادر و برای اون یعنی غصه روبرویی با آدمهایی که از قضاوت و نگاه اونها میترسید .

این آدمی که تو خوب میشناسیش حسرت نداشته ،آه نکشیده ، از همه عالم و آدم گله نکرده به خدا ، بالش خیس از اشک نداشته ؟! ...فقط تو زخم زبون رو می فهمی ؟ فقط تو می فهمی حسرت چیه ؟ ...می تونی حس اون لحظه ای رو درک کنی توی جلسه خواستگاریش که ازش  پرسیده بودند :شما با این وضعیت می تونی از چارپایه بالا بری پرده بزنی ؟! ...چه سوال دردناکی ،چه سوال احمقانه ای !

این آدم با همه این شرایطش می تونست خودش رو بسپره دست ناامیدی ، می تونست گله هاش از خدا رو اونقدر ادامه بده که به کفر برسه ، می تونست تمام لحظه هاش رو به گریه کردن ،به حسرت خوردن پر کنه ...می تونست اما اون جور دیگه ای زندگی کرد .طوری زندگی کرده که دلش می خواسته ، طوری زندگی کرده که تو و خیلی های دیگه خیلی وقتها پاهای مصنوعی اون رو فراموش کردید .

 تو که این آدم رو همیشه دیدی و باهاش زندگی کردی  باید زندگی کردن رو ازش یاد میگرفتی که نذاری لحظه های ناامیدی ات زیاد کش بیاد !  

/ 7 نظر / 17 بازدید
چيكا

اي واي نظرم عمومي شد اگر دوست نداري كسي بخونه خصوصيش كن البته من مشكلي ندارم

بهار

:(( نمیدونم چی بگم فقط اینکه ماها همیشه ناشکری میکنیم[ناراحت]

پشه

بزرگترین رنج اینه که کسی رنج کشیدن آدم رو نبینه ببین هرکسی درد و رنج خاص خودش رو داره، گاهی بعضی مردم رنجهایی دارن که قابل دیدن هستن و حداقلش اینه که اطرافیانشون میدونن که فلانی رنج داره ولی رنج اصلی اینه که اطرافیان رنج تو رو نبینن

میناخانی

فکر کنم شما که متدین هستید، با این آیه روبرو شدید که «ما انسان را در رنج آفریدیم»، هیچوقت بهش فکر کرده بودید؟ انسان ها در رنج آفریده میشن، در رنج بزرگ میشن و در رنج می میرند، و رنج هر کس، متفاوت با رنج دیگران است، چه بسا یک آدم سالم رنج هایی داشته باشه که یک آدم معلول هیچ درکی از اونها نداشته باشه. و اما رنج ها دو نوع هستن، یا توانایی این رو داریم که اونها را تغییر بدیم به بی رنجی یا نوع دیگری از رنج که درد کمتری داره، یا در توان ما نیستن که در این مواقع بهتره برای رنجی که می کشیم معنایی پیدا کنیم.

پشه

ماه عسل اصلا برنامه جالبی نیست مردم به اندازه کافی اعصابشون خورد هست و افسرده هستن مثلا میخواد بگه بدتر از شما هم هست و به وضع خودتون راضی بشین؟ واقعاً نگرش مزخرفی هست!

پشه

اصلاً خوشم نمیاد از برنامه ش ، بچه ها تعریف کردن سالهای قبل هم میدیدم گاهی

ریحانه

من که معمولا با دیدن برنامه ماه عسل میشینم زار زار گریه میکنم بعضی از مهمون هاشون زندگی دردناکی داشتن آدم دلش کباب میشه