زندگی می بافم

کاش گوشه‌ای را که سهم توست زیباتر از آنچه باید ببافی!!!

دیگه تکرار نمیشه !

نمی دونم از کی این طوری شدم .شدم ابر بهاری که تا تقی به توقی می خوره پناه میبرم به اشک ،برای سبک شدن برای خالی شدن ،برای اینکه سنگینی بار غمی که روی دوش هست رو کم کنم شاید !

از سر سجاده شروع شد به گمانم ، همون موقع که بعد از نماز چادرم رو روی سرم می کشیدم و برای خدا درد دل می کردم و برای لوس کردن خودم پیش خدا چند قطره اشک هم می ریختم .

دوست نداشتم کسی اشکهام رو ببینه ، به همین خاطر فین فین کردن هام رو میذاشتم به پای حساسیت فصلی که قرار بود هر چهار فصل سال باهام باشه .

نمی دونم چی شد که گریه ها علنی شد ،  دیگه ترسی نبود که اشکها دیده بشه ، با کوچکترین غم و ناراحتی یا اشک بود یا بغضی که نارس می موند و تبدیل به اشک نمیشد ولی ...

تا تقی به توقی می خوره اشکها سرازیر  میشه فرقی نمی کنه کجا باشم و پیش کی . بزرگترین ایرادی که سین به من می گیره همینه ، همین ضعیف بودن ، حساس بودن ،اشک دم مشک بودن .

خیلی خوبه که اون منو محکم و قوی می خواد ، خیلی خوبه که سعی می کنه یادم بده به جای اشک ریختن ،صبور باشم .کاش صبور باشم !!

   + گلبهار ; ٩:٢۱ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٩ بهمن ۱۳٩۳
comment نظرات ()