زندگی می بافم

کاش گوشه‌ای را که سهم توست زیباتر از آنچه باید ببافی!!!

نسل وبلاگ

گفته بودم که  من بودم و یه اینترنت ذغالی و یه عالمه حرف و این شد که دخی ترشیده متولد شد.دو سال از اون روز گذشته اینترنتم پرسرعت شده و حرفام زیاد ولی هنوز هم گاهی اوقات از خودم می پرسم خب که چی ؟این حرفا رو می نویسی که چی بشه ؟کجای دنیا رو می خوای بگیری ؟

یکی باید بیاد بشینه بررسی کنه چرا ما شدیم نسل وبلاگ ؟ چرا این نسل اینقدر حرف برای گفتن داره ؟چرا ترجیح میدیم صدها نفر غریبه حرفای مارو بخونن اما دوست و آشنا و فامیل ندونن ما وبلاگ داریم ؟

لابد ما آدمهای تنهایی هستیم لابد نه... حتما هستیم .فرقی هم نمی کنه دور و برمون شلوغ باشه یا نه ...وقتی گوشی برای شنیدن نیست وقتی حرفهای تلنبار شده مون رو روی این صفحات بی روح می نویسیم حتما آدمهای تنهایی هستیم .

وبلاگ نوشتن تنها کاریه که فقط و فقط برای دل خودم انجامش میدم همین یک دلیل هم کافیه که اینجا رو دوست داشته باشم.

 دوساله که برای دل خودم می نویسم .دو ساله شدنم مبارک !! 

   + گلبهار ; ۱۱:٠٠ ‎ب.ظ ; شنبه ۱۳ مهر ۱۳٩٢
comment نظرات ()